നിങ്ങൾ പുതിയൊരു ‘മാരുതി സ്വിഫ്റ്റ്’ കാർ വാങ്ങി എന്ന് കരുതുക.
അതുവരെ റോഡിൽ സ്വിഫ്റ്റ് കാറുകൾ അത്രയൊന്നും ഉള്ളതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകില്ല.
എന്നാൽ വണ്ടി വാങ്ങിയ അന്ന് മുതൽ നിങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങിയാൽ കാണുന്നത് മുഴുവൻ സ്വിഫ്റ്റ് കാറുകളായിരിക്കും. “ഇതെന്താ നാട്ടുകാർ മുഴുവൻ ഇതാണോ വാങ്ങുന്നത്?” എന്ന് നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടും.
അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പുതിയൊരു വാക്ക് പഠിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം പത്രം വായിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്ക് അവിടെയുണ്ട്. ടിവി വെക്കുമ്പോൾ വാർത്തയിൽ ആ വാക്ക് പറയുന്നു.
ഇതൊരു മാജിക്കാണോ? പ്രപഞ്ചം നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നതാണോ?
അല്ല. ഇതിന്റെ പേരാണ് ‘ബാഡർ-മൈൻഹോഫ് ഫിനോമിനൻ’ (Baader-Meinhof Phenomenon) അല്ലെങ്കിൽ ‘ഫ്രീക്വൻസി ഇല്യൂഷൻ’ (Frequency Illusion).
തലച്ചോറിന്റെ അരിപ്പ
നമ്മുടെ തലച്ചോറിന് ഓരോ നിമിഷവും കോടിക്കണക്കിന് വിവരങ്ങളാണ് കിട്ടുന്നത്. ശബ്ദങ്ങൾ, കാഴ്ചകൾ, നിറങ്ങൾ… ഇതെല്ലാം കൂടി ശ്രദ്ധിക്കാൻ തലച്ചോറിന് കഴിയില്ല.
അതുകൊണ്ട് തലച്ചോറ് ഒരു അരിപ്പ (Filter) ഉപയോഗിച്ച് ആവശ്യമില്ലാത്തതൊക്കെ ഒഴിവാക്കും.
നിങ്ങൾ സ്വിഫ്റ്റ് കാർ വാങ്ങുന്നത് വരെ, റോഡിലൂടെ പോകുന്ന കാറുകൾ നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിന് വെറും ‘കാറുകൾ’ മാത്രമായിരുന്നു. അത് സ്വിഫ്റ്റ് ആണോ ബെൻസ് ആണോ എന്ന് തലച്ചോറ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ വണ്ടി വാങ്ങിയതോടെ, ആ വിവരം തലച്ചോറിന് പ്രധാനപ്പെട്ടതായി മാറി.
ഇപ്പോൾ തലച്ചോറ് സ്കാനർ വെച്ച് നോക്കുകയാണ്. എവിടെയെങ്കിലും ആ കാർ കണ്ടാൽ ഉടനെ തലച്ചോറ് പറയും: “അതാ നോക്ക്! നിന്റെ വണ്ടി!”
അങ്ങനെയാണ് പെട്ടെന്ന് എണ്ണം കൂടിയതായി നമുക്ക് തോന്നുന്നത്. വണ്ടിയുടെ എണ്ണം കൂടിയതല്ല, നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ മാറിയതാണ്.
നിങ്ങൾ എന്തിലാണോ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്, അത് മാത്രമേ നിങ്ങൾ കാണൂ.
നിങ്ങൾ അവസരങ്ങളെയാണ് നോക്കുന്നതെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും അവസരങ്ങൾ കാണാം.
നിങ്ങൾ പ്രശ്നങ്ങളെയാണ് നോക്കുന്നതെങ്കിൽ, എവിടെ നോക്കിയാലും പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രമേ കാണൂ.
കാണാനുള്ളത് നമ്മൾ തന്നെ തീരുമാനിക്കണം.
