“എന്താണ് സൗന്ദര്യം?”
ഇതൊരു എളുപ്പമുള്ള ചോദ്യമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ.
ഒരു പൂവ് കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഭംഗി തോന്നുന്നു. എന്നാൽ ചീഞ്ഞളിയുന്ന ഒരു മൃഗത്തെ കാണുമ്പോൾ അറപ്പ് തോന്നുന്നു. എന്ത് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ?
സൗന്ദര്യം ആ വസ്തുവിലാണോ, അതോ നോക്കുന്ന നമ്മുടെ കണ്ണിലാണോ?
വസ്തുനിഷ്ഠമാണോ (Objective)?
പ്ലേറ്റോയെപ്പോലുള്ള പഴയ ചിന്തകർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് സൗന്ദര്യം എന്നത് വസ്തുവിൽ തന്നെയുള്ള ഗുണമാണെന്നാണ്.
ഒരു ഗണിത സമവാക്യം പോലെ, ചില അളവുകളും അനുപാതങ്ങളും (Proportion) ഒത്തുവന്നാൽ അത് സുന്ദരമാകും.
അതുകൊണ്ടാണ് പഴയ കൊട്ടാരങ്ങളും ശിൽപങ്ങളും ഒരു പ്രത്യേക കണക്കിൽ (Golden Ratio) പണിതിരിക്കുന്നത്. അത് കാണുന്ന എല്ലാവർക്കും ഭംഗി തോന്നും.
അതോ ആത്മനിഷ്ഠമാണോ (Subjective)?
എന്നാൽ ഡേവിഡ് ഹ്യൂമിനെപ്പോലുള്ള ചിന്തകർ ഇത് സമ്മതിക്കില്ല.
“സൗന്ദര്യം എന്നത് കാണുന്നവന്റെ മനസ്സിലെ തോന്നലാണ്.”
നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ട് നിങ്ങളുടെ അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഭംഗിയായി തോന്നുന്ന വസ്ത്രം കൂട്ടുകാരന് തമാശയായി തോന്നാം.
സൗന്ദര്യം വസ്തുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലെ തോന്നേണ്ടതല്ലേ?
കലയുടെ ധർമ്മം
ഇവിടെയാണ് കലയുടെ പ്രസക്തി. വെറുതെ ഭംഗി കാണിക്കാൻ മാത്രമല്ല കല.
പിക്കാസോയുടെ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? അത് കാണാൻ വലിയ “ഭംഗി” ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. മുഖം ഒക്കെ വികൃതമായിരിക്കും.
പക്ഷേ അത് നമ്മളെ ചിന്തിപ്പിക്കും, വേദനിപ്പിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും.
നമ്മുടെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചുലയ്ക്കാൻ കഴിവുള്ള എന്തും സുന്ദരമാണ്.
ഒരു പഴയ പാട്ടാകാം, ഒരു കവിതയാകാം, അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതിയിലെ ഒരു കാഴ്ചയാകാം.
മറ്റുള്ളവർ എന്ത് പറയുന്നു എന്ന് നോക്കാതെ, നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം തരുന്ന കാര്യങ്ങളെ ആസ്വദിക്കുക. കാരണം നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ സൗന്ദര്യം തീരുമാനിക്കുന്നത് നിങ്ങളാണ്.
