ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. അയാൾക്ക് തന്റെ ഭാര്യയെ വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഒരു അസുഖം വന്ന് അവൾ മരിച്ചുപോയി. മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അവൾ അയാളോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു:
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ പിരിഞ്ഞുപോകാൻ വലിയ വിഷമമുണ്ട്. നിങ്ങൾ എന്നെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ മരണശേഷം മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കരുത്. ഇനി അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ഞാൻ പ്രേതമായി വന്ന് നിങ്ങളെ വേട്ടയാടും. ഉറപ്പ്.”
ഭാര്യയുടെ മരണശേഷം അയാൾ കുറെക്കാലം ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചു. എന്നാൽ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുമായി അടുത്തു. അവർ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
നിശ്ചയദിവസം രാത്രിയിൽ, മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയുടെ പ്രേതം അയാളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് വലിയ ദേഷ്യമായിരുന്നു.
“നീ എനിക്ക് തന്ന വാക്ക് തെറ്റിച്ചു. ഇനിയുള്ള കാലം നിന്നെ ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ല.” പ്രേതം പറഞ്ഞു.
അന്നുമുതൽ എല്ലാ രാത്രിയിലും പ്രേതം വരാൻ തുടങ്ങി. അത് മാത്രമല്ല, പകൽ അയാൾ തന്റെ പുതിയ കാമുകിയോട് സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ, അവർ കൈമാറിയ സമ്മാനങ്ങൾ, എന്തിന്, അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങൾ വരെ ആ പ്രേതം അപ്പടി ആവർത്തിച്ച് പറയുമായിരുന്നു.
“എല്ലാം എനിക്കറിയാം. നീ എവിടെ പോയാലും ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.” പ്രേതം ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
പേടിച്ചുപോയ അയാൾക്ക് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അയാൾ മെലിഞ്ഞുണങ്ങി. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് അയാൾ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു സെൻ ഗുരുവിനെ കാണാൻ പോയി. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ഗുരു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭാര്യയുടെ പ്രേതം വളരെ മിടുക്കിയാണല്ലോ! നീ ചെയ്യുന്നതും പറയുന്നതും മാത്രമല്ല, നീ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും അവൾക്ക് അറിയാമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്?”
“അതെ ഗുരോ, ഞാൻ എന്ത് ചിന്തിച്ചാലും അവൾക്കത് കൃത്യമായി അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് പേടി.” അയാൾ പറഞ്ഞു.
ഗുരു പറഞ്ഞു: “ശരി, നീ പേടിക്കേണ്ട. ഇന്ന് രാത്രി പ്രേതം വരുമ്പോൾ നീ അവളെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കണം. അവൾക്ക് എല്ലാം അറിയാമല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞ് അഭിനന്ദിക്കണം. എന്നിട്ട് അവളോട് ഒരു കാര്യം മാത്രം ചോദിക്കണം.”
ഗുരു ഒരു പിടി സോയാബീൻ വിത്തുകൾ വാരിയെടുത്ത് അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
“ഇത് നിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുക. പ്രേതം വരുമ്പോൾ അവളോട് പറയണം—’നീ എല്ലാം അറിയുന്നവളാണല്ലോ, എങ്കിൽ എന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ എത്ര പയറുമണികൾ ഉണ്ടെന്ന് കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ നിന്നെ സമ്മതിക്കാം, ഇനി ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കില്ല’ എന്ന്.”
അയാൾക്ക് ആശ്വാസമായി. രാത്രിയായി. പതിവുപോലെ പ്രേതം എത്തി.
“ഇന്ന് നീ ആ സ്ത്രീയോട് സംസാരിച്ചത് എനിക്കറിയാം…” പ്രേതം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
അയാൾ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു: “ശരിയാണ്, നിനക്ക് എല്ലാം അറിയാം. നീ വലിയൊരു അത്ഭുതമാണ്. നിന്നെപ്പോലെ അറിവുള്ള ഒരു പ്രേതം വേറെയില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരു സംശയമുണ്ട്. അത് തീർത്തുതന്നാൽ ഞാൻ നീ പറയുന്നത് കേൾക്കാം.”
അയാൾ തന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ഇരുന്ന പയറുമണികൾ കാണിക്കാതെ ചോദിച്ചു: “ഇതാ, എന്റെ ഈ കൈപ്പിടിയിൽ കൃത്യമായി എത്ര പയറുമണികൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയാമോ?”
ആ നിമിഷം മുറിയിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദത ഉണ്ടായി. പ്രേതം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പ്രേതത്തിന്റെ രൂപം മെല്ലെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കാറ്റിൽ പുകയെന്ന പോലെ ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി.
“എത്രയുണ്ട്?” അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. പക്ഷെ ഉത്തരം പറയാൻ അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തന്റെ സ്വന്തം മനസ്സ് തന്നെയാണ് പ്രേതമായി വന്ന് തന്നെ പേടിപ്പിച്ചതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. സ്വന്തം മനസ്സിന് അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സ് സൃഷ്ടിച്ച ആ പ്രേതത്തിന് ഉത്തരം മുട്ടിപ്പോയി. അതോടെ അയാളുടെ പേടിയും നീങ്ങി.
ഈ കഥ “അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ: സെൻ കഥകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് സെൻ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ കാണുക.
