യാമഓക്ക എന്നൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സെൻ തത്വചിന്തയിൽ അവഗാഹം നേടിയ ആളാണെന്നായിരുന്നു അവന്റെ വിചാരം. പല പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ച് അറിവ് നേടിയതുകൊണ്ട് അവന് കുറച്ച് അഹങ്കാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അവൻ ദോകുഓൺ എന്ന വയസ്സനായ സെൻ ഗുരുവിനെ കാണാൻ ചെന്നു. ഗുരുവിനെ തന്റെ അറിവ് കാണിച്ച് ഞെട്ടിക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
ഗുരു ശാന്തനായി ചായ കുടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. യാമഓക്ക ഗുരുവിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് വലിയ വർത്തമാനങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.
“ഗുരോ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. ഈ ലോകത്ത് ‘മനസ്സ് ‘ എന്നൊന്നില്ല. ‘ബുദ്ധൻ’ എന്നൊരാളില്ല. എന്തിന്, ‘ശരീരം’ പോലും സത്യമല്ല. എല്ലാം വെറും തോന്നലുകൾ മാത്രമാണ്. എല്ലാം ശൂന്യമാണ്. ശൂന്യത മാത്രമേ സത്യമായിട്ടുള്ളൂ.”
അവൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സെൻ തത്വങ്ങളിലെ വലിയ വാക്കുകളായിരുന്നു. പക്ഷെ അവനത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, വെറുതെ കാണാതെ പഠിച്ചു പറയുക മാത്രമായിരുന്നു.
ഗുരു ദോകുഓൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം പുകവലിച്ചുകൊണ്ട് ശാന്തനായി ഇരുന്നു. യാമഓക്ക വിചാരിച്ചു ഗുരുവിന് മറുപടിയില്ലെന്ന്. അവൻ വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ ഇരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ഗുരു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മുളവടി കൊണ്ട് യാമഓക്കയുടെ തലയിൽ ആഞ്ഞൊരടി കൊടുത്തു.
അപ്രതീക്ഷിതമായ അടി കൊണ്ട് യാമഓക്ക ഞെട്ടിപ്പോയി. വേദന കൊണ്ട് അവൻ പുളഞ്ഞു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം ചുവന്നു. അവൻ അലറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “എന്തിനാണ് എന്നെ അടിച്ചത് ? കിളവനായ നിങ്ങൾക്ക് ഭ്രാന്തായോ?”
ഗുരു അപ്പോഴും പഴയ ശാന്തതയോടെ ചോദിച്ചു: “അല്ലയോ പണ്ഡിതനായ യുവാവേ, നീ നേരത്തെ പറഞ്ഞല്ലോ—മനസ്സില്ല, ശരീരമില്ല, ബുദ്ധനില്ല, എല്ലാം ശൂന്യമാണെന്ന്…”
ഗുരു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: “എല്ലാം ശൂന്യമാണെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ വന്ന ഈ ‘ദേഷ്യം’ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത് ? അത് സത്യമല്ലേ? നിനക്ക് വേദനിച്ചത് സത്യമല്ലേ?”
യാമഓക്ക തല താഴ്ത്തി. പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ച ശൂന്യതയല്ല, അനുഭവത്തിൽ അറിയുന്ന സത്യമാണ് വലുതെന്ന് ആ ഒരൊറ്റ അടിയിലൂടെ അവന് മനസ്സിലായി.
ഈ കഥ “അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ: സെൻ കഥകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് സെൻ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ കാണുക.
