മാതാജൂറോ എന്നൊരു യുവാവിന് വലിയൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വാൾപ്പയറ്റുകാരൻ ആകണം. അതിനായി ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ബാൻസോ എന്ന ഗുരുവിനെ തേടി അവൻ യാത്ര തിരിച്ചു. കൊടുംകാടുകൾക്കും മലകൾക്കും അപ്പുറമായിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ ആശ്രമം.
ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ അവൻ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിലെത്തി. അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഗുരോ, എനിക്ക് അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനാകണം. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാവാകാൻ അങ്ങ് എന്നെ പഠിപ്പിക്കണം. എത്ര കഷ്ടപ്പെടാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്. എത്ര നാളുകൾ കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ആ ലക്ഷ്യം നേടാൻ കഴിയുക?”
ഗുരു ബാൻസോ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ തിടുക്കവും അക്ഷമയും അദ്ദേഹം കണ്ടു. അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “ഒരു പത്തു വർഷം വേണ്ടിവരും.”
മാതാജൂറോയുടെ മുഖം വാടി. “പത്തു വർഷമോ? അത് വളരെ കൂടുതലാണ് ഗുരോ. എന്റെ അച്ഛന് പ്രായമായി വരികയാണ്. എനിക്ക് വേഗം തിരിച്ചുപോകണം. ഞാൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഇരട്ടി സമയം പരിശീലിക്കാം. രാവും പകലും ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടാം. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എത്ര നാൾ വേണ്ടിവരും?”
ഗുരു ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഓ, നീ അത്രയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെടാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ, ഒരു മുപ്പത് വർഷം വേണ്ടിവരും.”
മാതാജൂറോ ഞെട്ടിപ്പോയി. “അതെന്താണ് ഗുരോ അങ്ങനെ? കഠിനമായി പരിശീലിച്ചാൽ സമയം കുറയുകയല്ലേ വേണ്ടത്? ഞാൻ എന്റെ അസ്ഥി ഉരുകുന്നതുപോലെ പരിശീലിക്കാം എന്ന് ഉറപ്പുതരുന്നു. എങ്കിൽ എത്ര നാൾ വേണ്ടിവരും?”
ഗുരു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എങ്കിൽ ഒരു എഴുപത് വർഷമെങ്കിലും എടുക്കും. കാരണം, ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുന്നവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലുള്ള വഴി കാണാൻ കഴിയില്ല. ഒരു കണ്ണ് എപ്പോഴും ലക്ഷ്യത്തിൽ വെച്ചാൽ, വഴി കണ്ടെത്താൻ നിനക്ക് ഒരു കണ്ണ് മാത്രമല്ലേ ബാക്കിയുള്ളൂ?”
മാതാജൂറോയ്ക്ക് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൻ ഗുരുവിന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കാൻ അപേക്ഷിച്ചു.
പക്ഷെ പരിശീലനം അവൻ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ലായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ഒരു വർഷം വാൾ തൊടാൻ പോലും ഗുരു സമ്മതിച്ചില്ല. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുക, ആശ്രമം വൃത്തിയാക്കുക, കാട്ടിൽ പോയി വിറക് വെട്ടുക, ദൂരെ അരുവിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചുമന്നു കൊണ്ടുവരിക, ഗുരുവിന് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുക—ഇതായിരുന്നു അവന്റെ ദിനചര്യ. ഇതിനിടയിൽ വാൾപ്പയറ്റിനെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പോലും ഗുരു സംസാരിച്ചില്ല.
മാതാജൂറോയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നിത്തുടങ്ങി. താൻ ഇവിടെ വന്നത് വേലക്കാരനാകാനല്ലല്ലോ. എങ്കിലും അവൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം അവൻ വിറക് വെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഗുരു ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ വന്ന് ഒരു വടികൊണ്ട് അവന്റെ പുറത്ത് ഒറ്റയടി!
അവൻ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞുപോയി. അന്നുമുതൽ അതൊരു പതിവായി. അവൻ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുമ്പോഴും, തുണി അലക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഗുരു ഏത് നിമിഷവും വന്ന് ആക്രമിക്കും. എപ്പോൾ, എവിടെ നിന്നാണ് അടി വരിക എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല.
അതുകൊണ്ട് മാതാജൂറോ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയിലായി. കാറ്റിന്റെ അനക്കം പോലും അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നിലെ ഇലയനക്കം പോലും അവന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ശരീരവും മനസ്സും എപ്പോഴും ഉണർന്നിരുന്നു. ഭയം മാറി, പകരം അസാമാന്യമായ ഒരു ഏകാഗ്രത അവനിൽ ഉണ്ടായി.
അങ്ങനെ അഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം അവൻ ഗുരുവിനായി ഭക്ഷണം വിളമ്പുകയായിരുന്നു. ഗുരു പെട്ടെന്ന് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വടി കൊണ്ട് അവനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങി. എന്നാൽ ഇത്തവണ, ഗുരു കൈ ഉയർത്തുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ, ഒരു മിന്നൽവേഗത്തിൽ മാതാജൂറോ അത് തടുത്തു.
ഗുരുവിന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അന്ന് ആദ്യമായി അവന് ഒരു യഥാർത്ഥ വാൾ സമ്മാനിച്ചു.
“ഇനി നിനക്ക് പഠിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. വാൾ എന്നത് കയ്യിലല്ല, മനസ്സിലാണ് വേണ്ടതെന്ന് നീ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വാൾപ്പയറ്റുകാരനായി മാതാജൂറോ പിന്നീട് ചരിത്രത്തിൽ ഇടം നേടി.
ഈ കഥ “അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ: സെൻ കഥകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് സെൻ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ കാണുക.
