ജപ്പാനിലെ തെക്കിസുയി എന്ന ഗുരു, തന്റെ ഗുരുവായ ഗിസാൻ സന്യാസിയുടെ കീഴിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം. ഗിസാൻ ഗുരു വളരെ കർക്കശക്കാരനായിരുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ വസ്തുവിനെയും ബഹുമാനിക്കണം എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് നിർബന്ധമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഗിസാൻ ഗുരുവിന് കുളിക്കാനുള്ള വെള്ളം ചൂടാക്കുകയായിരുന്നു തെക്കിസുയി. നല്ല തണുപ്പുള്ള ദിവസമായതുകൊണ്ട് വെള്ളം നന്നായി തിളപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു ബക്കറ്റിൽ ചൂടുവെള്ളവുമായി കുളിപ്പുരയിൽ എത്തി.
ഗുരു കുളിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നു. തെക്കിസുയി ബക്കറ്റിലെ വെള്ളം ഗുരുവിന്റെ തൊട്ടിയിലേക്ക് പകർന്നു. തൊട്ടി നിറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ബക്കറ്റിൽ കുറച്ചു വെള്ളം ബാക്കി വന്നു.
തെക്കിസുയി ആ ബാക്കി വന്ന വെള്ളം അലക്ഷ്യമായി തറയിലേക്ക് കമഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് ഗുരുവിന്റെ ഭാവം മാറി. അദ്ദേഹം ഉച്ചത്തിൽ അലറി: “വിഡ്ഢീ! നീ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
തെക്കിസുയി ഭയന്നുവിറച്ചുപോയി. “ഗുരോ, അത്… കുറച്ചു വെള്ളം ബാക്കി വന്നപ്പോൾ…”
ഗുരു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ആ ബാക്കി വന്ന വെള്ളത്തിന് ജീവനില്ലേ? വെറുതെ തറയിൽ ഒഴിച്ച് അതിനെ കൊല്ലാൻ നിനക്ക് ആരാണ് അധികാരം തന്നത്? ആ വെള്ളം കൊണ്ട് തൊടിയിലെ ഏതെങ്കിലും ചെടിയെ നനയ്ക്കാമായിരുന്നില്ലേ? ദാഹിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ജീവിക്ക് കൊടുക്കാമായിരുന്നില്ലേ? ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിന്റെ പോലും വിലയറിയാത്ത നിനക്ക് എങ്ങനെയാണ് സെൻ പഠിക്കാൻ കഴിയുക?”
ആ ശകാരം തെക്കിസുയിയുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും, അതിനെ പാഴാക്കുന്നത് വലിയ തെറ്റാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി.
പിന്നീട് തെക്കിസുയി വലിയൊരു ഗുരുവായി മാറി. അപ്പോഴും അദ്ദേഹം ആ പാഠം മറന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ പറയുമായിരുന്നു, തെക്കിസുയി ഗുരു ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും വെറുതെ കളയാറില്ല എന്ന്. അദ്ദേഹം പിന്നീട് “ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിന്റെ ഗുരു” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
നമ്മൾ നിസ്സാരമെന്ന് കരുതുന്ന ഓരോ കാര്യത്തിനും ഈ ഭൂമിയിൽ അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന വലിയ സത്യം ആ സംഭവത്തിലൂടെ ലോകത്തിന് ലഭിച്ചു.
ഈ കഥ “അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ: സെൻ കഥകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് സെൻ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ കാണുക.
