ഗംഗാ നദിയുടെ തീരത്ത് ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു സന്യാസി തന്റെ അത്ഭുത സിദ്ധികൾ കാണിക്കാൻ പോവുകയാണ്. വർഷങ്ങളായി ഹിമാലയത്തിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്ത് നേടിയ അപൂർവ്വ സിദ്ധികൾ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
ജപ്പാനിൽ നിന്നും വന്ന ഒരു സെൻ ഗുരുവും ആ വഴി നടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടം കണ്ട് അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്നു.
സിദ്ധികൾ കാണിക്കുന്ന സന്യാസി നദിക്കരയിൽ വന്ന് നിന്നു. അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ അടച്ച് മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു. എന്നിട്ട് സാവധാനം നദിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. അത്ഭുതം! അദ്ദേഹം വെള്ളത്തിൽ താഴുന്നില്ല. നടപ്പാതയിലൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹം നദിയിലെ വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ജനം ആർത്തുവിളിച്ചു. അവർ കൈയ്യടിച്ചു. സന്യാസി അക്കരെ വരെ നടന്നുപോയി, തിരികെ നടന്നു വന്നു. വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ നോക്കി കൈവീശി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ശാന്തനായി നിൽക്കുന്ന സെൻ ഗുരുവിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞു. ആ സെൻ ഗുരുവിന് വലിയ ഭാവവ്യത്യാസമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് സന്യാസിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
സന്യാസി ഗുരുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എന്താണ് താങ്കൾക്ക് വലിയ അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നുന്നില്ലേ? ഞാൻ വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ നടന്നിരിക്കുന്നു! താങ്കൾക്ക് ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?”
സെൻ ഗുരു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “അവിശ്വസനീയം തന്നെ. പക്ഷെ, ഈ വിദ്യ പഠിക്കാൻ താങ്കൾ എത്ര കാലം ചിലവഴിച്ചു?”
സന്യാസി അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇരുപത് വർഷം! ഇരുപത് വർഷത്തെ കഠിനമായ തപസ്സും സാധനയും കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഈ സിദ്ധി കിട്ടിയത്.”
സെൻ ഗുരു തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ചെമ്പുനാണയം പുറത്തെടുത്തു. അവിടെ തോണി തുഴയുന്ന ഒരു വള്ളക്കാരനെ വിളിച്ചു.
“ഇതാ, ഈ നാണയം വെച്ചോളൂ. എന്നെ ആ മറുകരയിൽ ഒന്ന് എത്തിക്കണം.”
വള്ളക്കാരൻ സന്തോഷത്തോടെ ഗുരുവിനെ തോണിയിൽ കയറ്റി അക്കരെ എത്തിച്ചു. ഗുരു അവിടെ നിന്നും തിരികെ സിദ്ധി കാണിച്ച സന്യാസിയുടെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
“സുഹൃത്തേ, വെറും ഒരു നാണയം കൊടുത്താൽ ആ വള്ളക്കാരൻ എന്നെ അക്കരെ എത്തിക്കും. അതിന് താങ്കൾ എന്തിനാണ് വിലപ്പെട്ട ഇരുപത് വർഷം കളഞ്ഞത്? വള്ളത്തിന് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി ജീവിതം പാഴാക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അത്ഭുതം.”
വെള്ളത്തിന് മീതെ നടക്കലല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിലൂടെ മനുഷ്യനായി, സ്നേഹത്തോടെ നടക്കലാണ് വലിയ കാര്യമെന്ന് അവിടെ കൂടിയവർക്ക് മനസ്സിലായി.
ഈ കഥ “അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ: സെൻ കഥകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ കഥകൾക്ക് സെൻ കഥകൾ മലയാളത്തിൽ കാണുക.
